معرفی قم

قدیمی ترین آثار مکشوفه در استان قم متعلق به هزاره ششم تا حدود هزار چهارم می باشد که مربوط به ناحیه قره تپه قمرود است. مقایسه این آثار با آثار مکشوفه از تپه سیلک کاشان و چشمه علی (ری باستان)، نشان از ارتباط نزدیک این تمدن ها دارد. بر اساس مدارک و اسناد موجود این ناحیه از دیرباز مسکون بوده و از دوران هخامنشیان و پس از آن نیز نام آن به کرات ذکر شده است. در دوران پس از اسلام نیزبه علت وجود بارگاه ملکوتی حضرت فاطمه معصومه (س) بر اهمیت آن بسیار افزوده شده است. رویدادهای تاریخی این منطقه، بیشتر تحت تاثیر نواحی اطراف، از جمله ری و کاشان قرار داشته است. پس از هجوم مغولان به ایران ، حکومت های ملوک الطوایفی، بیشتر نقاط ایران را فرا گرفت و بعد از آنان نیز نوبت به تیمور لنگ رسید. با مرگ تیمور در سال ۸۰۷ هجری قمری قلمرو وسیع وی دچار تجزیه گردید و در سال ۹۱۱ هجری قمری با مرگ آخرین پادشاه سلسله تیموریان حکومت آنان به پایان رسید. با تشکیل دولت صفوی در اوایل قرن دهم هجری قمری که یکی از رویداد های تاریخ ایران به شمار می آید، سرزمین قم از جایگاه ویژه ای برخوردار شد. احداث بناهای بسیاری در قم و اطراف آن یادگار همان ایام است. در جریان انقلاب مشروطیت در حدود سال های ۱۲۸۴ تا ۱۲۸۸ هجری شمسی بین طرفداران حکومت قاجار و مخالفان آن درگیری هایی در بیشتر نقاط ایران پیش آمد. در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی، همزمان با تحصن بیش از ۱۰ هزار نفر از کسبه و مردم تهران در باغ سفارت انگلیس، گروه زیادی از علما و روحانیون تهران هم در اعتراض به تعلل مظفرالدین شاه در امضای قانون مشروطیت، به قم مهاجرت کردند و تنها پس از امضای این قانون در ۱۴ مرداد همان سال به تهران بازگشتند.

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4